پيامبر اعظم (ص)

« ورزشهای ارزشی و ارزشهای ورزشی »

ورزش هم ورزش های « باستانی » !
اگر آتش غيرت و دود همتی هم هست ، در آن بيشتر است.
باستانی كارهای ما ، ريشه دارند و « يا علی » ورد زبانشان است و « مولی » دارند و كباده عشق « اهل بيت » را به سينه می كشند و « گود زورخانه » در نظرشان خيلی رفيع تر از سكوهای افتخار و قله « اورست » و رشته كوه « هيماليا » است و ... نوای « شير خدا » بردلشان می نشيند.
فتح قله « انسانيت » ، خيلی دشوار است.
در مسير طولانی دنيا تا آخرت ، بشدت نيازمند دو  ِ استقامتيم، و بدون آن، از رقبا غيب می مانيم و از فينال، محروم!...
گاهی حرفه ای ترين بندبازان هم نمی توانند از « صراط » بگذرند.
داوران، آماده تشويق يا « فل » گرفتنند.
خيلی های در « استخر دنيا » غرق شده اند و سوتها و هشداری های نجات غريق، نتوانسته آنها را به خود آورد، يا به « ساحل بيداری » برساند.
مشت زنان، چرا به « شكم شهوت » مشت نمی زنند؟
كوهنوردان، چرا به فكر فتح قله « آزادگی » نيستند؟
كشتی گيران، چرا نفس خود را « خاك » نمی كنند؟
چرا برای تمرين، به باشگاه « تقوا » و « عفاف » نمی روند؟
چرا برای زيبايی « اندام روح »، به عبادت نمی پردازند؟
چرا در كنار بدن سازی، برای « تربيت جان » وقت صرف نمی كنند؟
شناگران، اگر بتوانند طول و عرض عمر 60 ، 70 ساله را با موفقيت طی كنند، لايق جايزه اند، چرا كه خيلی از دوندگان،‌ هرگز نمی رسند!
و خيلی از وزنه برداران، يك « حرف حق »  را نمی توانند بردارندو بسياری از صاحبان عضلات قوی و بازوهای پرتوان، حريف ِ « نفس » خودشان نيستند و اسير يك « عادت » اند!
مدال شرف، بالاتر از مدال طلا و نقره است، صحنه زندگی ما، با « ماهواره های ملكوت » ، برای آسمانيان  « رله » می شود. روزی هم در قيامت، برای داوران نهايی و اهدای جوايز، پخش مجدد خواهد شد.
دست يافتن به عنوان قهرمانی در اين مسابقات، واقعا دشوار است و دوپينگ كنندگان هم، با مرگ، برای هميشه از دور رقابت ها و صحنه امتيازات، حذف و بيرون رانده می شوند، و بعدا چه حسرتها كه : ای كاش ...

راستی ...  « گل »زندگی چيست؟
عمرمان، مثل ميدان مسابقه است، و فرصت های بسياری را به ما  « پاس » می دهند.
افسوس كه ما « آبشار زن » نيستيم. و پاس فرصت ها را خراب ميكنيم. اگر ديگر به ما پاس ندهند، حق دارند!
برخی با  « فوت » كردنشان، از ميدان ارزش ها « اوت » می شوند، بعضی هم از مرحله مقدماتی، به مرحله نهايی راه می يابند.
دنيا؛ واقعا بازيچه است،
ولی زندگی، بازی نيست!
حقيقت، در ابديتی است كه آنسوی ديوار مرگ نهفته است.
آخرت هم، ميدان « رقابت بين المللی » است، تا امتيازات چه كسی بيشتر باشد و عنوان قهرمانی « فوز عظيم » را به خود اختصاص دهد.
به قول يكی از دوستان:  (( فاتح ، كسی است كه « عكس العمل » خود را به كسی نشان نمی دهد و پيوسته ان را در « آلبوم » خدا مخفی می كند و در برابر اشك يتيمی براحتی « ميرزا كوچك » می شود. ))
براستی هم قهرمانان ميدان اخلاص اندكند، نيز آميختن قهرمانی به عاطفه هم كمياب است.
همه در ميدان و راه زندگی در حركتند،
اما ... مگر هر كس می رود، می رسد؟
مگر هر كس می دود، می بَرَد؟
ای بسا رونده و دونده ای كه  « خارج از خط » پيش می تازد و عاقبت هم خويش را می بازد.
باختن به « نفس » ، شرمندگی دارد، مدال گرفتن پيشكش!...
برنده واقعی كيست؟ و باخت اصلی كدام است؟...